Regelmatig krijg ik vragen over de naam Ruimtepakken (of is het Ruimte pakken?) Een naam die mij gegoten zit als een ruimtepak en haar functionaliteit al op verschillende momenten heeft bewezen.
Een echt ruimtepak is altijd voorzien van een radiozender en -ontvanger. In het luchtledige plant geluid zich niet voort, zodat de radio de enige manier is om met elkaar te kunnen praten. Extra voordeel is dat de radio ook op grotere afstanden werkt. De ruimtevaarder kan dus vanuit zijn ruimtepak praten met een collega die ver weg is. (Wikipedia). Grappig genoeg doe ik iets vergelijkbaars. Alleen werk ik met de waarneming; mijn radiozender en -ontvanger. En daarmee duik ik naar de onderstroom. Daar waar hardnekkige patronen en dynamieken in relaties zichtbaar worden. Vanuit daar ga ik aan de slag. Dat is de basis.
Maar het gaat me natuurlijk ook over ruimte pakken. Als werkwoord. Een ogenschijnlijk makkelijke handeling, maar juist door die hardnekkige patronen en dynamieken soms ook zo moeilijk om te doen. Dus daar hebben we dan eerst bij stil te staan. Wat is de functie van deze stilstand? Voor welk probleem is dit de oplossing? Het is mijn favoriete systemische vraag.
Gaat het bij mij dan altijd van een leien dakje? Nee, natuurlijk niet. Ook ik raak verstrikt. Maar ik voel steeds sneller wanneer ik zelf weer even ruimte heb te pakken. En het voelt altijd een stuk lichter. Dus hier ben ik. Ready for take-off… Klaar om jou te helpen.
Ps. De juiste spelling voor mijn bedrijf is Ruimtepakken. Aan elkaar. Maar als je op Google zoekt onder ruimte pakken sta ik inmiddels ook bovenaan, lekker tussen de ruimtepakken 😉
